Eva Jospin, Forêt Palatine, 2019-2020. Foto: Benoit Fougeirol. Courtesy Eva Jospin and Galerie Suzanne Tarasieve

Baby Tales

Koen Frijns

Ik weet niet waar ze vandaan komen, maar ze liggen al in de modder 

Dorothy en Mark stoppen allebei een euro in het open ruggetje voor het bos. 
Aan de takken hangen navelstrengen met baby’s eraan. 
Sommigen zijn hun slabbetje ontgroeid en dragen hemden met mayonaisevlekken.
Ze zijn hier al een tijdje.
Baby Lethal Fire zuipt alle honing op in het insectenhotel. 
Baby Fitzie Fastie huilt omdat ze alleen werd gelaten toen de Sound of Silence werd gespeeld door baby Thunder.
Baby Locomotiv vraagt zich af waarom ze bomen omkappen om er ladders van te maken. 
Veel baby’s hebben de naam van een tweedehands hazewindhond. 
Veel baby’s zijn niet verzekerd. 
Dorothy en Mark worden uitgenodigd in een huis dat uitsluitend uit melktandjes bestaat. 
De baby’s begrijpen niks van klassenverschillen, maar er zijn erbij die sjekkies roken. 
Er zijn foto’s tussen de tandjes vastgeklemd van paarden, ijsbergen en Audrey Hepburn. 
Een muur is blauw geverfd. 
Er is keuze.
Voor sommigen moet het tuinhek worden verhoogd.
Voor anderen moet een arm worden gemaakt, die uitsluitend uit sleutelhangers bestaat. 
Een baby valt alleen in slaap als Johnny Cash at Folsom Prison op repeat staat. 
Maar dat zijn kleine dingen. 
Niemand zal ontkennen dat deze plek een blijvende indruk achterlaat op de baby’s. 
Een onopgeloste moord aan de rand van het bos. 
Het zoeken tussen wortels naar wormen. 
Een koikarper roosteren boven het kampvuur. 
Veel baby’s huilen bij volle maan en krabben de plinten los bij de deur. 
Maar gelukkig is er keuze. 

Bekijk ook:

Paper Tales
13 maart t/m 19 september 2021