Eva Jospin, Forêt Palatine, 2019-2020. Foto: Benoit Fougeirol. Courtesy Eva Jospin and Galerie Suzanne Tarasieve

Compostgeweten

Gedicht door Marieke Lucas Rijneveld

Tussen de bomen gezeten, bladeren we door dit 
kartonnen leven. Onze handen bouwen alles wat we zien, 
door de blikken van de berken hebben we weinig te vrezen,  
pas in de kreukelzone van het schemeruur vinden we het 

kwetsbare, vinden we alles wat op snelwegtempo aan ons  
voorbijgaat, wat in een kringloop terechtkomt zonder afscheid  
te nemen en hoe we denken dat we alles willen behouden  
wat we zo koesteren, waardoor we kunnen ademhalen,  

een stam omarmen en niet zo domweg alles voor lief nemen.  
Van papier maken we rotsen, stenen en planten, we maken  
het paradijs na en vergeten de slang, vergeten het kwaad,  
hier is alles geruststellend en zacht, hier is iedereen welkom. 

Afbreekbaar zijn we, de mens begint en eindigt, een bloem 
bloeit en sterft, daartussen schaarse momenten van zekerheid. 
De luchtkastelen die we maken verdwijnen zodra we er niet meer  
in geloven, er is alleen sprake van bladoverlast als de grond  

onder je glibberig wordt, als er niets meer is om je aan vast te  
houden, als sprookjes niet slecht aflopen, als de takken  
niet je vrienden maar je vijanden – zo zullen wij nooit worden,  
we boetseren het onsterfelijke, we boetseren ons broos en  

gelukkig. In het atelier van de namiddag staan we in dienst van  
de natuur, zij overwoekert enkel als je geen weet hebt van je 
tembaarheiddat het liefdevol en niet ruig, dat je haar grenzen  
geeft, maar meer nog de ruimte en ontluikkans. Vergeet niet  

af en toe stil te staan, door de bomen het bos te zien, of een  
bos te worden, laat je onmetelijk verwonderen, laat af en toe je  
geweten composteren en alles wat zo onmogelijk lijkt kan  
bemest worden en groeien, tot in het oeverloze.   

Bekijk ook:

Schrijfwedstrijd
De winnaar is bekend

Paper Tales
13 maart t/m 19 september 2021

Nieuwe presentatie
Altijd te zien