Sinds eind mei is in de tweede Paleiszaal een selectie kunstwerken uit de collectie van de JK Art Foundation te zien. Deze bijzondere, zeer brede particuliere kunstcollectie is sinds 2022 in langdurig bruikleen bij het Noordbrabants Museum. Het museum is daar dankbaar voor en heeft meerdere tentoonstellingen met de collectie georganiseerd – zoals De ontdekking van het heden (2021-2022), vier verschillende edities van Doorkijken (2022-2025) en Om de tuin geleid (2025). Ook de onlangs geopende tentoonstelling Samenspel bevat een vijftiental hoogtepunten uit de unieke verzameling.
Bezoek de tentoonstelling:
Inhoud
De collectie bevat werken uit meerdere eeuwen, van circa 1600 tot nu. Sinds begin 2025 zijn de werken van oude meesters uit de JK Art Collectie (waaronder Hendrik Averkamp, Jan Breughel, Adriaen Coorte, Peter Paul Rubens en Frans Ykens) permanent op zaal te zien.
In deze nieuwe presentatie gaat het om kunst van de twintigste-eeuwse avant-garde. De zaal, waarin tot voor kort publiekslieveling Liesje is jarig te zien was, toont wat er aan het begin van de twintigste eeuw allemaal gebeurde in de kunst. Denk bijvoorbeeld aan kubisme, futurisme, De Stijl en het surrealisme. Hiermee geven we context aan de aangrenzende Paleiszalen, waar werken van een andere avant-garde kunstenaar hangen, namelijk de in ‘s-Hertogenbosch geboren Jan Sluijters. Een paar meer recente werken – waaronder een sculptuur van de op 10 juni 2026 overleden Wim T. Schippers – maken duidelijk dat de avant-garde altijd relevant is gebleven, zowel in vormentaal als thematiek.
Liesje
Vanaf 3 oktober 2026 is Liesje is jarig weer in het museum te zien. Ze hangt dan samen met portretten van haar zusje, broertjes en vele andere kinderen in de tentoonstelling De kinderen van Sluijters.
Wim T. Schippers (Groningen 1942 – Amsterdam 2026)
Op 10 juni 2026 overleed Wim T. Schippers, net geen 84 jaar oud. Hij was de kunstenaar van de pindakaasvloer, de stem van Ernie in Sesamstraat en de regisseur van een stel herdershonden in de Amsterdamse Stadsschouwbrug (Going to the Dogs, 1986). Wim T. Schippers was ook een van de eerste televisiekunstenaars, bedenker van de Fred Haché Show, waarin alles wat onbeleefd is (boeren, winden laten) zonder enige gêne gebeurt, en ook van Hoepla waarin voor de allereerste keer op de Nederlandse televisie een volledig naakte dame te zien is. Wie echt de archieven induikt komt hem nog tegen als de woordvoerder van de zogenaamde A-dynamische Groep die de onzinnigheid van kunst aantoont door een flesje limonade leeg te schenken in zee. Dat moest overigens wel expliciet gebeuren in de zee bij Petten, waarmee meteen duidelijk is dat in kunst, ondanks haar onzinnigheid, elk detail telt.
Door zijn opvallende aanwezigheid in de media zou je bijna vergeten dat Wim T. Schippers ons ook een heel beeldend oeuvre heeft nagelaten. Het zijn niet alleen ideeën die door anderen moeten worden uitgevoerd (conceptuele werken), zoals de pindakaasvloer – en vloeren van glasscherven, zout en andijvie. In zijn atelier maakte Wim T. ook eigenhandig sculpturen en assemblages van uiteenlopende en vaak ongebruikelijke vormen en materialen. Een van deze sclupturen, Plexum uit 1960, is nu te zien in het Noordbrabants Museum. Het beeld maakt deel uit van de collectiepresentatie van de JK Art Foundation in de tweede zaal van het Paleis en staat daar in dialoog met Metronome (1944) van de Spaanse surrealist Salvador Dalí.
Het Noordbrabants Museum eert Wim T. Schippers als de kunstenaar van de prettige en pretentieloze verwarring, die altijd net iets anders deed dan men van hem verwachtte en er zo telkens opnieuw in slaagde om uit het hokje te ontsnappen waar hij net met moeite in was geduwd.
